1. ظاهر مفاد این دو روایت آن است که دین، به حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها) نسبت داده شده و ایشان «قَیِّم» آن هستند؛ یعنی دارای ولایت و سرپرستی نسبت به سایر پیامبران و اوصیاء (علیهم‌السلام)، چه رسد به عموم انسان‌ها.
2. دین حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها)، دعوت به ولایت پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) و ولایت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) است.
3. مضمون همین معنا در زیارت حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها) نیز آمده است:

«… و گمان و اعتقاد ما این است که ما از دوستان و تصدیق‌کنندگان تو هستیم و بر هر آنچه پدرت (صلی‌الله‌علیه‌وآله) آورده و وصیّ او آورده است، شکیبا و پایداریم. از تو می‌خواهیم که اگر ما تو را تصدیق کرده‌ایم، به سبب همین تصدیقمان نسبت به آن دو، ما را نیز به آنان ملحق کنی، تا خویشتن را بشارت دهیم که به ولایت تو پاک و پاکیزه شده‌ایم.»

این زیارت بیان می‌کند که ولایت حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها)، دعوت به ولایت پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) و ولایت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) است.

1. بنابراین، ولایت حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها) ما را به ولایت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) و وصیّ او، امیرالمؤمنین (علیه‌السلام)، می‌رساند؛ همان‌گونه که ولایت ائمه (علیهم‌السلام) از فرزندان ایشان، ما را به ولایت حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها) می‌رساند.
2. همچنین به‌صورت مستفیض وارد شده است که حضرت قائم (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) هنگام ظهور، اصول سه‌گانه توحید، نبوت و ولایت و نیز شهادت‌های سه‌گانه را به‌عنوان شعار و اساس اسلام واقعی در جامعه منتشر می‌کند.

بنابراین، نسبت دادن «دین» به حضرت قائم (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) از این جهت است که ایشان علاوه بر دعوت به توحید و نبوت، مردم را به ولایت اهل‌بیت (علیهم‌السلام) نیز دعوت می‌کنند.

1. حاصل آنکه دینی که به حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها)، یعنی آن بانوی قَیِّم و صاحب ولایت، نسبت داده شده، همان دینی است که انسان را به پیروی از ولایت پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) و وصیّ او، امیرالمؤمنین (علیه‌السلام)، دعوت می‌کند.