1. اهتمام و توجه به مسابقات ورزشی، به هر شکلی که باشد، در صورتی حرام است که به حد افراطی از دلبستگی و شیفتگی برسد؛ به‌گونه‌ای که تعادل عقلانی انسان را از بین ببرد و او را از حکمت و اعتدال خارج سازد. این حالت، «مَجون» نامیده می‌شود؛ زیرا ناشی از کشش افراطی به سرگرمی‌هایی است که تعادل انسان در تدبیر امور زندگی را مختل می‌کنند و عقل تدبیری را مست می‌سازند.

منظور از مستی عقل، دلبستگی و کشش افراطی‌ای است که مانع از توجه انسان به تدبیر امور متعارف زندگی می‌شود.

2. اما اگر این مسابقات موجب دلبستگی و کشش افراطی لهوی نشوند، بلکه تأثیر آن‌ها مانند سایر امور، در حد سرگرمی متعارف یا از امور هدفمند و مباح باشد، پرداختن به آن‌ها حلال است.

3. حکم نماز در سفر برای شرکت در این بازی‌ها نیز تابع همین تفصیل است؛ در صورت نخست، نماز تمام است و شکسته نمی‌شود؛ اما در صورت دوم، نماز شکسته است. همچنین اگر انگیزه سفر، دلبستگی و شیفتگی به این بازی‌ها نباشد، نماز شکسته خواهد بود.