۱- برای سیدالأنبیاء حضرت محمد ﷺ رجعت و دولتی خواهد بود که در آن، ائمه دوازده‌گانه علیهم‌السلام وزیران او هستند، و این دولت، آخرین دولت از دولت‌های رجعت است.

۲- پیش از دولت پیامبر ﷺ، بزرگ‌ترین دولتِ رجعت، دولت امیرالمؤمنین حضرت علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام خواهد بود.

۳- دولت پیامبر ﷺ در پایان رجعت، رنگ و بوی عوالم قیامت را بیش از دولت‌های دیگر رجعت دارد؛ گویی حالتی برزخی میان عالم رجعت و عوالم قیامت است.

۴- از مجموعه‌ای از روایات مستفیض استفاده می‌شود که پیامبر ﷺ از زمان آغاز ظهور حضرت محمد بن الحسن المهدی عجل‌الله‌تعالی‌فرجه، تنزلات و ظهورات متعددی دارند که ممکن است این تنزلات، نوعی رجعت خفی به شمار آیند؛ یعنی رجعت به معنای اعم.

۵- مقصود از رجعت به معنای اعم (نه اخص) چنین است:
• در رجعت به معنای اعم، مرگ اصطلاحی رخ نمی‌دهد؛ بلکه اهل‌بیت علیهم‌السلام با همان بدن‌های دنیوی خود ـ به جهت لطافت و ویژگی خاص آن اجسام ـ بازمی‌گردند، سپس به بدن برزخی خویش رجوع می‌کنند. این رجعت غالباً موقّت، محدود و پنهانی است.
• اما رجعت به معنای اخص، بازگشت آشکار از قبر با بدن دنیوی است و غالباً علنی خواهد بود، و پایان آن، مرگ دوباره آن بدن دنیوی است که برای معصومان علیهم‌السلام به صورت قتل یا شهادت به وسیله سم مقدر شده است.

۶- فلسفه تأخیر دولت پیامبر ﷺ و اینکه دولت ایشان آخرین دولت از دولت‌های اهل‌بیت علیهم‌السلام است، همانند تأخر بعثت ایشان در میان پیامبران است؛ همان‌گونه که بعثت انبیای پیشین علیهم‌السلام مقدمه‌ای برای بعثت خاتم‌الانبیاء ﷺ بود، دولت‌های ائمه اهل‌بیت علیهم‌السلام نیز زمینه‌ساز دولت عظیم و نهایی نبوی هستند.

۷- هرچند بعثت پیامبر ﷺ پس از سایر پیامبران بود، اما در عوالم پیشین، ایشان نخستین نبی از جهت انباء و حقیقت نوری بوده‌اند و بر سایر انبیاء علیهم‌السلام هیمنه داشته‌اند؛ بلکه حقیقت نوری و روحی ایشان واسطه وحی برای دیگر پیامبران بوده است.

۸- همچنین اگرچه دولت ظاهری پیامبر ﷺ پس از دولت‌های ائمه علیهم‌السلام خواهد بود، اما ایشان از پسِ پرده، مدیر و مهیمن بر دولت‌های آنان هستند، و ائمه علیهم‌السلام در تدبیر کلان از اراده و فرمان عالیه ایشان تبعیت می‌کنند؛ بنابراین دولت‌های آنان جلوه‌ها و نمونه‌هایی از دولت محمدی است.