۱- پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله از همان روزهای آغازین اسلام، وصیت به امیرالمؤمنین علیه‌السلام را ترک نکرد؛ چنان‌که در واقعه «حدیث دار» هنگام نزول آیه‌ی شریفه:
﴿وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ * وَرَهْطَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ﴾، این حقیقت روشن شد.

۲- نصب الهی و نبویِ امیرالمؤمنین علیه‌السلام در سلسله‌ای از آیاتِ بسیاری از سوره‌ها ادامه یافت، که بر امامت آن حضرت دلالت دارد.

۳- در واقعه «غدیر خم» وصیت پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله نسبت به امیرالمؤمنین علیه‌السلام به درجه‌ای از صراحت رسید که دیگر هیچ عذری—even برای جاهلان و معاندان— باقی نگذاشت و برای همه‌ی امت بیعت گرفته شد.

۴- حاشا از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله که اصل سوم دین (امامت) را کتمان کند. آنچه در روایات فریقین آمده مبنی بر اینکه پیامبر ص برخی از مقامات عالی امیرالمؤمنین علیه‌السلام را کتمان فرمود، به جهت ضعف عقول و ناتوانی عموم—even خواص— از تحمل آن مقامات بود، تا مبادا گرفتار غلوّ و الوهیت‌پنداری شوند؛ همان‌گونه که نصاری در مورد حضرت عیسی علیه‌السلام لغزیدند.