المحرّمات في النكاح

اگر زن گمان می‌کرده‌است که با خواندن عقد نکاح زوجیت حاصل می‌شود و عقد نکاح را خوانده‌اند، زن فقط گناه مرتکب شده‌است و حد جاری نمی‌شود، زیرا هر‌چند گمان زن عذر محسوب نمی‌شود و جلو گناه را نمی‌گیرد، شبهه است [و حدود با وجود شبهه جاری نمی‌شوند].

دختر آن زن و هم‌چنین مادر آن زن برای مرد زنا‌کننده حرام می‌شوند.

. باید منشأ بطلان طلاق اثبات‌شده باشد و به‌صرف ادعای زوج سابق، بطلان طلاق ثابت نمی‌شود. زوج سابق زن را طلاق داده و به طلاق آن اقرار کرده‌است و در‌نتیجه ادعای بطلان از سوی او پذیرفته نمی‌شود و بنا بر صحت طلاق گذاشته می‌شود.
2. اگر بطلان طلاق اثبات شود و شخص دوم با زن همبستر شده باشد، شخص بر زن حرام ابدی می‌شود و باید از هم دوری کنند، زیرا عقد نکاح باطل و آن‌ها به هم حرام ابدی‌اند. چون در ازدواج دوم، شبهۀ موضوعیه وجود دارد، بنا‌بر احتیاط مستحب، بهتر است مرد دوم زن را طلاق دهد.

1. بنا‌بر فرض سؤال، چون زن از حکم آگاه نبوده‌است همبستری وطی به شبهه است و در‌نتیجه فرزندان متولد‌شده از ازدواج دوم حلال‌زاده‌اند، ولی زن بر مرد دوم حرام ابدی می‌شود.
2. البته موضوع این احکام باید احراز شود، موضوعاتی مانند وقوع عقد اول، ترک کردن بدون طلاق و بدون فسخ.

1. اگر مرد سنی با اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) دشمنی ندارد یا دشمنی خود را اظهار نمی‌کند، ازدواج خانم شیعه با او صحیح و جایز است. البته احوط این است که مرد سنی عداوت باطنی نیز با اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) نداشته باشد.
2. آن‌چه گذشت در صورتی است که خوفی بر دین خانم شیعه وجود نداشته باشد. اگر خوفی بر دین او باشد، ازدواج با مرد سنی حرام تکلیفی است. [یعنی ازدواج صحیح است و باطل نیست، ولی فرد مرتکب حرام شده‌است.]

۱. علت حرمت ابدی، صرفاً دخول و وارد شدن به اندازه ختنه‌گاه در فرج است، حتی اگر انزال صورت نگرفته باشد.

۲. اما در مورد تهدید خانواده‌اش، می‌تواند برای او شوهر دیگری پیدا کند تا مشکل را برطرف سازد، یا با پرداخت مالی، رضایت آن‌ها را جلب نماید.

۱- عقد، باطل است، و اگر دخول (نزدیکی) پیش از پایان عده صورت گرفته باشد، حرمت ابدی میان آن دو ثابت می‌شود.

۲- اما فرزندان، حرام‌زاده یا زنازاده نیستند، زیرا عمل از روی جهل و شبهه بوده، و در این حالت فرزندان از وطی به شبهه به شمار می‌روند.

اگر عقد و نزدیکی در طُهر سوم، پیش از پایان آن ـ یعنی پیش از آمدن اولین حیض سوم ـ واقع شده باشد، حرمت ابدی تحقق پیدا می‌کند.

اما فرزندان، حلال‌زاده محسوب می‌شوند؛ زیرا نزدیکی از روی شبهه بوده است.

و با تحقق نزدیکی، میان جهل و علم تفاوتی وجود ندارد.

البته اگر شوهر اول با زن نزدیکی نکرده باشد، اساساً عده بر او واجب نمی‌شود.

همچنین صرفِ ترک زندگی مشترک یا جدایی و دوری از شوهر اول فایده‌ای ندارد؛ بلکه ملاک این است که شوهر اول از اصل، هیچ نزدیکی‌ای با او نکرده باشد؛ یعنی با او ازدواج کرده ولی اصلاً وطی و نزدیکی انجام نداده باشد، که در این صورت عده‌ای بر زن واجب نخواهد بود.

اما عقد ازدواج، با انجام همه اعمال عمره ـ به‌جز طواف نساء ـ صحیح است.

ولی نزدیکی (وطی) حرام است و موجب حرمت ابدی میان زن و شوهر و فسخ نکاح می‌شود.

حرمت ابدیِ همبستری، با تحقق وطی ثابت می‌شود؛ هرچند هر دو نفر نسبت به حکم و موضوع جاهل باشند.

🔹

• استثنا در فرض‌های پیش‌گفته

در فرض سؤالِ گذشته، اگر عقد ازدواج صحیح بوده باشد، زن همچنان همسر شرعی اوست، و هرچند همبستری با همسر در حال احرام حرام است، اما این امر موجب حرمت ابدی نمی‌شود.

البته اگر عقد ازدواج پیش از اتمام اعمال حج واقع شده باشد و سپس از روی جهل همبستری صورت گیرد، زن و شوهر بر یکدیگر برای همیشه حرام می‌شوند.

اگر زنا با دخول از سوی مرد بیگانه تحقق یافته باشد و زن در آن هنگام در عقد و ذمّه شوهرش بوده باشد، بر آن مرد زناکار حرمت ابدی پیدا می‌کند؛ خواه شوهرش با او دخول کرده باشد یا دخولی از سوی شوهر تحقق نیافته باشد.