متفرقه

1. فقها خالکوبی را به‌خاطر خود خالکوبی حرام نمی‌دانسته‌اند، بلکه به این دلیل که خالکوبی موجب تدلیس و فریب‌کاری در نکاح می‌شود حرام دانسته‌اند.
2. خالکوبی و امثال آن، مثل تتو و سیلوئت مژه و…، از زینت‌های حرام نیستند و اگر مانعی در اعضای وضو و غسل ایجاد نکنند و ضرر عقلائی برای بدن نداشته باشند، جایز هستند.

احوط بلکه اقوی عدم جواز چنین عملی است و اگر کسی مرتکب چنین کاری شود، احوط این است که آن را تغییر دهد، هر‌چند تغییر دادن آن با خالکوبی دیگری باشد که هیئت آن اسم را از‌بین می‌برد.

1. اگر شعائر و مناسک دینی را به‌کلی ترک نکرده‌است و در ظاهر برخی از آن‌ها را انجام می‌دهد، [حکم شخص مسلمان را دارد و] با او مثل یک مسلمان رفتار می‌کنیم.
2. اگر همۀ شعائر و مناسک دینی را ترک کند، باید از لمس او و لمس غذایی که او به آن دست زده‌است پرهیز شود.

اگر در عرف منطقه از آلات قمار محسوب شود، به این صورت که متعارف در آن سرزمین این است که معمولا طرفین در این بازی قمار می کنند، حرام است، هرچند که بازی بدون برد و باخت باشد.

برخی افراد در این زمینه خبره و متخصص‌اند و می‌توانند سحر و جادو را باطل کنند. باطل کردن سحر و جادو توسط افراد خبره و متخصص جایز است، ولی باید دانست باطل کردن سحر اثری موقت دارد و دائمی و همیشگی نیست. در آموزه‌های دینی و فقهی، توصیه‌هایی وارد شده‌است که سحر و جادو را از ریشه و اساس درمان می‌کند و با عمل مداوم به آن توصیه‌ها، می‌توان سحر و جادو را بی‌اثر و درمان کرد. البته باید توجه داشت اثر عمل به توصیه‌های یاد‌شده فوراً آشکار نمی‌شود، بلکه آهسته و در پهنۀ زمان اثر می‌گذارند. از‌این‌رو باید به‌صورت مداوم به آن‌ها عمل شود.
ما برخی از این توصیه‌های دینی را، که برای باطل کردن سحر و جادو و چشم‌زخم مفید است، در ادامه می‌آوریم:
1. پخش صدای قرآن و دعا به‌طور مدام ( شبانه‌روزی) در خانه؛
2. تقویت کردن روح با خواندن كتب اعتقادی و اندیشیدن در قدرت خداوند؛
3. عمل به دستور‌العمل‌های ذکر‌شده در روایات دربارۀ نظافت؛
4. تفريح و سفر و گردش؛
5. رفت‌و‌آمد کردن و دید‌و‌باز‌دید با مؤمنان در جمع‌های اجتماعی؛
6. نگاه کردن به آب روان و سبزه و باغ و زیبایی‌های طبیعت؛
7. استفاده کردن از عطر‌های خوش‌بو و فاخر و…؛
8. توکل کردن بر خداوند؛
9. روی‌گردانی از احساسات و افکار منفی و توجه نکردن به آن‌ها؛
10. پرداختن به رياضت‌های شرعی روحی و کوشش برای شجاع بودن (انجام ورزش‌های روحی معتبر) و همچنين انجام دادن ورزش‌های بدنی؛
11. اعتنا نکردن به وسوسه‌های جنیان؛
12. بلند کردن و پخش صدای اذان در اوقات نماز در خانه.

زن می‌تواند هزینۀ معالجه و عمل جراحی را، به‌عنوان قرض، از پول یاد‌شده بر‌دارد و بعد‌ها قرضش را ادا کند و پول را به کودک بر‌گرداند. البته زن می‌تواند هزینه‌هایی را که برای کودک می‌کند از قرض او محاسبه و از مبلغ قرض کم کند.

خالکوبی نام اهل‌بیت (علیهم‌السلام) روی بدن جایز نیست، زیرا شخص محدث می‌شود و در حال حدث، خصوصاً حدث اکبر (جنابت)، طهارت ندارد. اگر کسی نام اهل‌بیت (علیهم‌السلام) را روی بدن خالکوبی کرد، باید شکل آن را تغییر دهد تا از اسم اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بودن در‌آید.

1. آن‌چه انجام داده‌است مجزی است و شخص عملِ مستحبِ عقیقه را به جا آورده‌است.
2. بیع صحیح است، ولی خیار فسخ یا ارشِ تفاوتِ قیمتِ گوسفند نر با ماده برای مشتری ثابت است.

1. با این امور حکم قضایی اثبات نمی‌شود، زیرا این موارد علم‌آور نیستند و اطمینان نیز کافی نیست.
2. خصوصاً با برنامه‌های خاص و پیشرفته، امکان دستکاری در عکس وجود دارد.
3. ممکن است با بررسی شرایط و با در نظر گرفتن قرائن و شواهد مختلف، در‌بارۀ صدور فعلی به اطمینان برسیم. در این صورت، نهایت چیزی که اطمینان اثبات می‌کند تهمت به شخص و شک و شبهۀ در‌بارۀ او است و [چنین شک و شبهه و تهمتی دارای ثمره است]. برای مثال، در قتل، دیه را اثبات می‌کند.

1. وسواس از ضعف نفس در مقابل وسوسه‌ها و القائات شیاطین نشئت می‌گیرد.
2. انسان هر قدر در مقابل وسوسه‌های شیاطین منفعل و اثر‌پذیر‌تر باشد، حالش بد‌تر و بحرانی‌تر و سیطرۀ شیطان یا شیاطین بر او قوی‌تر و مستحکم‌تر خواهد بود.
3. [شیطان به حدی خاص از سیطره قناعت نمی‌کند.] هر قدر انسان مقابل او منفعل باشد و به وسوسه‌ها و القائات او توجه کند و خیالاتی را که مد‌نظر شیطان یا شیاطین است در نظر خود مجسم کند و به آن‌ها وقع نهد و بها دهد، شیطان به سیطره‌ای بیش از آن طمع می‌کند و در‌نتیجه سیطرۀ خود را گسترش می‌دهد تا این‌که در اعتقادات شخص و همۀ شئون حیاتی او حکم می‌راند و در این حیطه‌ها به وسوسه می‌پردازد.
4. راه علاج تمرد و عصیان انسان مقابل شیطان و القائات او است. انسان باید در مقابل وساوس و خیالاتی که شیطان القا می‌کند تمرد کند و آن‌ها نپذیرد. چنین تمرد و عصیان و بی‌تفاوتی‌ای باید دائمی و همیشگی باشد.
5. همان‌طوری که راه علاج اهانت و گستاخیِ شیاطین به مقدسات دینی تکریم و تقدیس مقدسات و اشتغال به حمد و ذکر و ثنای الهی و یاد اسمای حسنای الهی است.
6. انسان باید بداند که در نبردی روحی و دائمی و همیشگی با شیاطین است. انسان نباید غفلت کند و باید با تمرد و عصیان مقابل وسوسه‌ها و القائات شیطانی با آن‌ها مبارزه کند و بر آن‌ها پیروز شود.
7. تسلط بر اعتقادات و مباحث اعتقادی از سویی، و تبحر در مسائل فقهی از سوی دیگر سلاحی قوی برای مبارزه با شیاطین و وسوسه‌ها و القائات شیطانی است. انسان با اشتغال به مباحث اعتقادی و فقهی نیرویی ارادی و قوی و تأثیر‌گذار دست پیدا می‌کند و با این نیروی کسب‌شده می‌تواند در جنگ با شیاطین پیروز شود.

8. نیرو [و ملکۀ بر‌آمده از اشتغال به مباحث فقهی و اعتقادی] در معالجۀ سحر و جادو و چشم‌زخم و جن‌زدگی نیز تأثیر‌گذار است و این امراض روحی را نیز از‌بین می‌برد.
9. ما فایلی منتشر کرده‌ایم که حاوی توصیه‌های فقهی برای درمان بیماری‌های روحی و معنوی است.

اگر فعل آن شخص سحر یا طلسم نباشد یا از جنیان و شیاطین کمک نگرفته باشد، جایز و بی‌اشکال است.

1. در نصوص روایات وارد شده‌است که حرمت و احترام شخص مرده مانند حرمت و احترام شخص زنده است. این قاعده‌ای است که در ابواب مختلف فقه تبیین شده‌است.

2. نه‌تنها حرمت و احترام شخص مرده مانند حرمت و احترام شخص زنده است، بلکه بر‌اساس برخی روایات، حرمت میت شدید‌‌تر است.

3. در مرآة‌العقول آمده‌است که امیر مؤمنان، حضرت علی (علیه‌السلام) فرموده‌است: «اذكروا محاسن موتاكم؛ خوبی‌ها و نیکی‌های مرده‌هایتان را بگویید.» در روایت دیگری می‌فرماید: «لا تقولوا في موتاكم إلا خيرا؛ در‌بارۀ مرده‌هایتان به‌جز خیر و خوبی و نیکویی‌شان چیز دیگری نگویید، [یعنی به بدی از آن‌ها یاد نکنید و فقط خوبی آن‌ها را بگویید].»

1. راه‌حل منحصر در نقلِ سخنِ دوستِ همسرش و آگاه کردن او از آن‌چه در‌باره‌اش گفته‌شده نیست.
2. زن بدون این‌که سخنِ دوستِ شوهرش را نقل کند، می‌تواند به شوهرش هشدار دهد و به او بگوید مراقب سخنان و عمل‌کردش در پیش دیگران باشد و هر سخنی را پیش هر کسی نگوید یا می‌تواند به‌صورت خاص در‌مورد دوستِ شوهرش تذکر دهد و بگوید چه‌بسا فلان دوستت چنین دید‌گاهی داشته باشد. بهتر است در نزد او با احتیاط بیش‌تری رفتار کنی و سخن بگویی.
3. با این راه‌کار‌ها و راه‌کار‌های مشابه آن، هم می‌تواند شوهرش را آگاه سازد و حق شوهرش را به جا آورد و هم می‌تواند از غیبت و سخن‌چینی دوری کند.
4. باید بین احتیاط و توصیۀ به آن با سوء‌ظن داشتن تفاوت قائل شد. احتیاط کردن و دعوت به آن به‌صرف احتمال ممکن است و لازم نیز شخص یقین داشته باشد.

اگر شک دارد و علم و یقین به حرمت ندارد، بنا را بر حلال بودن و تحصیل از راه مشروع و تحت ملکیت شوهر سابق بودنِ هدایا بگذارد.

این مسئله را فقها در بحث حدّ زنا از کتاب الحدود بررسی کرده‌اند، و بیشتر آنان بر این باورند که سفر شرعی، موجب زوال «إحصان» میان زن و شوهر می‌شود.

گریه با جاری شدن اشک به‌طور کلی برای از دست رفتن همدم و مونس، مشروع است؛ چنان‌که دربارۀ همدم منحرف هم وارد شده است، چه رسد به شرایط و خصوصیات زندگی طبیعی به‌عنوان سنت‌های تکوینی.
• همچنین از امام هادی (ع) دربارۀ «سرّ من رأى» روایت شده است.
🔹

۱. بله، در قاضی شرط است که مرد باشد.

۲. البته، اگر زن از اهل تخصّص و خبرگی در زمینه‌های مرتبط با قضاوت باشد، می‌تواند در دستگاه قضایی بر اساس نوع تخصّص خود در بخش‌های غیر از مقام قضاوت فعالیت و همکاری داشته باشد.

۳. همین حکم در مورد قوّه‌ی اجراییه (دولت) نیز جاری است؛ یعنی زن می‌تواند بر حسب تخصّص خود در بخش‌های اجرایی مشارکت کند.

۴. امّا در قوّه‌ی مقنّنه (پارلمان)، زن می‌تواند بر اساس تخصّص و توان علمی خود عضویت و مشارکت داشته باشد.

این کار مکروه است و بهتر آن است که از چنین کاری در مساجد پرهیز شود.

صدقه دادن، تصرّف فضولی به شمار نمی‌آید تا نیازمند اجازه مالک باشد؛ بلکه این تصرف با اذن شارع مقدّس انجام می‌گیرد، و شارع ولیّ اولیاء است.

پس صدقه دادن صحیح و نافذ است؛ نهایت اینکه اگر مالک راضی نباشد، یابنده ضامن مالِ صدقه داده شده خواهد بود.

لذت‌بردن جنسی از نگاه به غیرِ همسر ـ چه از طریق تصاویر کارتونی و چه هر چیز دیگر ـ جایز نیست، حتی اگر به استمناء یا محرّم دیگری منتهی نشود.
امّا در مورد کمک به استمتاع: بیشترین اثر، پاک‌داشتن نگاه از غیرِ همسر است؛ زیرا این کار شهوت را از دیگران بازداشته و جاذبه نسبت به حلیله، یعنی همسر، را شعله‌ور می‌سازد. این مضمون روایت وارد شده است و نزد اهل ریاضت روحی و اخلاقی تجربه‌شده و مورد پذیرش است.
همچنین انجام آداب مقاربت که در روایات ذکر شده، موجب استیفای کامل بهره‌مندی جنسی می‌گردد.