۱. «سیئات» گاه بر گناهان صغیره اطلاق می‌شود، چنان‌که خداوند متعال می‌فرماید:
﴿إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبَائِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيمًا﴾؛
و گاه بر گناهان کبیره نیز اطلاق می‌گردد، چنان‌که می‌فرماید:
﴿كُلُّ ذَٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهًا﴾؛
و نیز در فرمایش پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله آمده است: «دشمنی با علی، سیئه‌ای است که هیچ حسنه‌ای با آن سود نمی‌بخشد».

۲. توبه دارای مراتب و انواعی است؛ و هر گناهی، توبه‌ای متناسب با خود را می‌طلبد، از نظر شدت و ضعف، و از حیث پیوندها، آثار و پیامدهای آن.

۳. در دعایی که پس از زیارت امام رضا علیه‌السلام وارد شده، نزدیک به سیزده نوع و مرتبه از توبه، از جهت کیفیت و کمیت، ذکر گردیده است.

۴. بنابراین، برخی از انواع و درجات توبه موجب عفو می‌شود، برخی موجب گذشت، برخی موجب آمرزش، برخی باعث محو گناه، و برخی دیگر سبب تبدیل سیئات به حسنات می‌گردد.