۱. رجوع با فعل تحقق پیدا می‌کند؛ به این معنا که مرد کاری را انجام دهد که برای شوهر نسبت به همسرش حلال است، مانند نزدیکی، بوسیدن یا لمس کردن، چه با شهوت و چه بدون شهوت.

۲. همین بهره‌مندی و استباحه، رجوع به شمار می‌آید و زن دوباره همسر او محسوب می‌شود؛ هرچند شوهر به عنوان «رجوع» قصد نکرده باشد یا حتی قصد عنوان رجوع را نداشته باشد. زیرا حقیقت رجوع آن است که مرد آنچه را شوهر از همسرش مباح می‌داند از او مباح بداند، یا او را عملاً تحت ولایت و سرپرستی خود قرار دهد و او بائن از وی نباشد.

۳. البته فعل شخص غافل، ساهی، خواب یا مانند آن‌ها که در آن قصد فعل وجود ندارد، اعتباری ندارد.