۱. ظاهر روایتی که شیخ در کتاب تهذیب از کلینی نقل کرده این است که برتر آن است که انسان روزهٔ خود را کامل کند و سپس به زیارت آن حضرت علیه‌السلام برود.

در تهذیب الأحکام (تحقیق خرسان)، ج ۴، ص ۲۱۶ آمده است:

از او، از هارون بن حسن بن جبله، از سماعه، از ابی بصیر، از امام صادق علیه‌السلام نقل شده که گفت:
به آن حضرت عرض کردم: فدایت شوم، ماه رمضان فرا می‌رسد؛ بخشی از آن را روزه می‌گیرم، سپس نیت زیارت قبر ابی‌عبدالله علیه‌السلام برایم پیش می‌آید.
آیا به زیارت ایشان بروم و در رفت و برگشت افطار کنم، یا بمانم تا افطار کنم و سپس یک یا دو روز بعد از افطار به زیارت بروم؟

حضرت فرمودند:
بمان تا افطار کنی.

گفتم: فدایت شوم، آیا این کار برتر است؟

فرمود: بله. مگر در کتاب خدا نمی‌خوانی:
«پس هر کس از شما این ماه را درک کند باید آن را روزه بگیرد.»

۲. بله، می‌توان میان هر دو کار جمع کرد؛ بدین صورت که به زیارت برود و در کربلا قصد اقامت کند تا بتواند روزهٔ خود را به طور کامل انجام دهد.