سجود

1. اگر بتواند مهر یا هر چیزی را که بر آن سجده می‌کند بلند کند و بر پیشانی خود قرار دهد، باید این کار را انجام دهد و همراه آن، به طوری به سجده نیز اشاره کند که از اشارۀ به رکوع جدا و متمایز باشد.
2. اگر نتواند مهر یا هر چیزی را که بر آن سجده می‌کند بلند کند و بر پیشانی خود قرار دهد، در این صورت احوط این است که اشارۀ به سجود بیش‌تر از اشارۀ به رکوع باشد، هر چند تفاوت دو اشاره (برای رکوع و سجود) کم باشد.

در روایات وارد شده‌است اقامۀ نماز به معنی رکوع طولانی و سجدۀ طولانی در همۀ رکعات است. در روایات، طولانی کردن رکوع و سجده در همۀ رکعات سنت و روش توبه‌کنندگان معرفی شده‌است.
در روایت وارد شده‌است که حضرت آدم، ابو‌البشر، برای حضرت حق به سجده رفت و تا سه روز و سه شب سر از سجده بر‌نداشت.

1. کیفیت سجده به همان نحوی است مؤمنین آن را به جا می‌آورند، یعنی باید نماز‌گزار دو دست خود را بر تختۀ روبه‌رویی‌اش و پیشانی خود را بر خاک و تربت (مُهر) روی تخته بگذارد.
2. بنا‌بر روایات، سجدۀ نماز‌گزار در حال نشسته، تا جای ممکن، باید به سجدۀ کامل و عادی شباهت داشته باشد. تشبه به سجدۀ کامل مقدم بر ایما و اشاره است.

سجده بر روی صندلی سجده‌ای ناقص و مختص به افراد معذوری است که توانایی سجده به‌صورت طبیعی را ندارند. در فرض سؤال، شخص توانایی سجده به‌صورت طبیعی را دارد و در‌نتیجه سجدۀ ناقصِ بر رویِ صندلی مجزی نیست.

۱. بعید نیست که در صورتی که به قصد دعا و به‌عنوان اقتباس از قرآن باشد ـ نه به قصد این‌که آیه‌ای از کتاب خداوند متعال را تلاوت می‌کند ـ کراهتی نداشته باشد.

۲. افزون بر این، در برخی موارد استثناء وارد شده است؛ مانند کیفیت نماز پیامبر اکرم ﷺ که در آن، سوره در سجده به صورت مکرر خوانده می‌شده است.