قبله

1. شخصی، بدون رعایت رو‌به‌قبله بودن و طمأنینه داشتن، در هوا‌پیما نماز خواند. اگر این شخص به مقصد برسد و فرود آید در حالی که وقت نماز باقی است، آیا باید نمازِ خوانده‌شده را اعاده کند؟ اگر بعد از فرود، وقت نماز باقی نباشد، آیا باید نمازِ خوانده‌شده را قضا کند؟
2. اگر وقت نماز وسعت داشته باشد به‌طوری که شخص بتواند بعد از پرواز، نمازش را به‌طور کامل به‌جا آورد، آیا می‌تواند در داخل هوا‌پیما نماز را به‌طور ناقص [برای مثال، بدون رعایت رو‌به‌قبله بودن] بخواند؟

1. اگر بتواند تختخوابش را به سمت قبله بگرداند تا رویش جهت قبله قرار گیرد، باید چنین کند و نماز بخواند.
2. اگر نمی‌تواند تختخوابش را به سمت قبله بگرداند تا رویش جهت قبله قرار گیرد، باید با همان وضعیت، حتی بدون وضو و تیمم، نماز را به جا آورد.
3. تا جایی که می‌تواند، باید افعال نماز را به جا آورد. برای مثال، اگر می‌تواند اشاره کند، به افعال نماز اشاره کند و نماز را به جا آورد.
4. اگر حتی از ایما و اشاره هم نا‌توان باشد، باید در نظر گذراندن افعال نماز و قصد آن‌ها نماز را به جا آورد.

1. اگر انحراف از قبله به اندازهٔ ۹۰ درجه باشد، چنانچه در داخل وقت نماز متوجه اشتباه شود، اعادهٔ نماز واجب است؛ اما اگر خارج از وقت متوجه اشتباه شود، قضا بر او واجب نیست، ولی در صورت عدم تحقیق و جست‌وجوی جهت قبله، قضای نماز مستحب است.

2. اگر انحراف از قبله بیش از ۹۰ درجه باشد، چنانچه در داخل وقت متوجه شود، باید نماز را اعاده کند؛ اما اگر خارج از وقت متوجه شود، قضا بر او واجب نیست، ولی انجام قضای نماز مستحب و مطابق با احتیاط است.