تلقیح مصنوعی

این فتوا به دلیل حرام بودن ادامه‌ی نسل و فرزند‌آوری از غیر طریق زن و شوهر است.

1. هیچ‌یک از دو راه یاد‌شده جایز نیست، زیرا الف. از سویی، تلقیح تخمک با اسپرمی غیر از اسپرم زوج جایز نیست و ب. از سوی دیگر، انتقال اسپرم شخص غریبه (غیر زوج)، [اعم از تلقیح‌یافته یا غیر آن]، به رحم زن اجنبی جایز نیست.
2. به سخن دیگر، زن نمی‌تواند تخمک یا رحم خود را در اختیار شخصی غیر از همسرش قرار دهد.
3. در اختیارِ اجنبی قرار دادن تخمک یا رحم حرام است و اگر زنی این فعل حرام را مرتکب شود، بچه از حرام متولد می‌شود، ولی زنا‌زاده محسوب نـمی‌شود.
4. اگر تخمک زنی با اسپرم مرد اجنبی تلقیح و سپس به رحم او منتقل شود، نو‌زاد متولد‌شده فرزندِ صاحبِ اسپرم است، یعنی پدرِ نو‌زادِ متولد‌شده شخصِ صاحب اسپرم است، نه همسرِ زنِ صاحبِ رحم.
5. اگر اسپرم و تخمک زن و شوهری در محیط آزمایشگاهی تلقیح و سپس به رحم زن دیگری منتقل شود (فرض دوم در سؤال)، نو‌زادِ متولد‌شده دو مادر خواهد داشت. هم صاحب تخمک و هم صاحب رحم مادر نو‌زاد محسوب می‌شوند.
6. شما باید به مراکز دیگری که پزشک‌های حاذق‌تری دارد، مراجعه کنید تا نا‌باروی‌تان درمان و خودتان صاحب فرزند شوید

1. تلقیح مصنوعی فی‌نفسه جایز است.

2. چیزی که حرام است الف. تلقیح اسپرم مرد اجنبی با تخمک زن اجنبی و ب. قرار دادن تخمک بارور‌شده در رحم زن اجنبی است.

3. دلیل حرمت دو مورد گفته‌شده این است که در آیات و روایات، تلقیح اسپرم با تخمک فقط در دو مورد جایز است: اسپرم با تخمک زوجه تلقیح شود؛ اسپرم با تخمک ملک‌یمین (کنیز) تلقیح شود.

4. البته نوزادی که با تلقیح حرام به دنیا بیاید، ولد‌الزنا نیست، هر‌چند منشأ تلقیحش حرام و غیر‌طیب بوده‌است.

5. تلقیح اسپرم مرد اجنبی با تخمک زن اجنبی یا قرار دادن تخمک بارور‌شده در رحم زن اجنبی حرام است و تلقیح اسپرم مرد با تخمک یکی از محارم سببی یا نسبی اشد‌حرمتاً است. [هر شخصی زشتی تلقیح اسپرم با تخمک محارم سببی و نسبی را در خود می‌یابد و] این شاهدی بر حرمت و زشتی چنین کاری در دیگر موارد است.
إنا لله وإنا إليه راجعون
با تأسف و اندوه فراوان، خبر ارتحال رئیس‌جمهور محترم ایران، حجت‌الاسلام‌و‌المسلمین سید ابراهیم رئیسی، و وزیر خارجۀ ایران و دیگر همراهان ایشان را در‌یافت کردم.
این ضایعۀ تأسف‌بار را محضر رهبری معظم و همۀ مؤمنان، خصوصاً به خانواده‌های داغ‌دیده و عزا‌دار، تسلیت و تعزیت می‌گویم و از درگاه حضرت حق تعالی، برای در‌گذشتگان، اجر جزیل و علو درجات مسئلت دارم و از درگاه ربوبی می‌خواهم که جانشینان این عزیزان را از افراد شایسته و دارای همت عالی و ارادۀ فولادین قرار دهد.

1. صاحب رحم و صاحب تخمک، هر‌دو، مادر نوزاد هستند. برای مادر بودن صاحب تخمک یا صاحب رحم (در فرضی که صاحب رحم زوجۀ مرد باشد) دخول شرط نیست.

2. حق حضانت و مواردی مانند آن برای هر دو مادر (صاحب رحم و صاحب تخمک) محفوظ است و بین آن دو تقسیم می‌شود.

3. نوزاد از هر دو آن‌ها (صاحب رحم و صاحب تخمک) ارث می‌برد.

4. اگر صاحب رحم به نوزاد شیر دهد [و شرایط گفته‌شده در باب رضاع محقق باشد]، صاحب رحم مادر رضاعی نوزاد هم خواهد بود و احکام رضاع و حرمت رضاعی جریان خواهد داشت.

5. این احکام جاری و ساری است و بر توافق و قرار‌داد قبلی بین زوج و زوجه توقف ندارد.
(احکام تلقیح مصنوعی)

۱- هنگام کاشت و پیوند تخمدان و اتصال آن به بدن و رحم زن، آن عضو جزئی از بدن او می‌شود؛ همان‌گونه که در مورد کلیه، قلب یا اعضای ظاهری همچون دست و چشم اتفاق می‌افتد.

۲- بلی، اتصال و پیوند از طریق جریان خون و رگ‌ها با عضو صورت می‌گیرد و این‌که ژن‌های آن از اهداکننده است مانع از پیوند و اتحاد عضو با بدن گیرنده نمی‌شود؛ همانند سایر اعضای پیوندی.

۳- البته از نظر نسب، احتیاط ترک نشود؛ به این معنا که کودک متولدشده از آن تلقیح، هم به صاحب اصلی تخمدان و تخمک منسوب باشد و هم به همسر (گیرندهٔ پیوند) به‌عنوان مادر، و البته به شوهر به‌عنوان پدر.

۴- بلی، عمل اهدای تخمدان از سوی زن اهداکننده از جهت تکلیفی اشکال دارد؛ زیرا موجب نقص در بدن او می‌شود و چنین کاری برای او جایز نیست.

۵- امّا اگر پیوند صورت گرفت و تخمدان در بدن همسر کاشته و با بدن او یکی شد، آنگاه تلقیح نطفهٔ شوهر با آن تخمک‌ها اشکالی ندارد.