پرسش: ما در بلاد شام به مسئله‌ای دربارهٔ شکار مبتلا هستیم. در میان عموم مردم چنین رایج است که هر نوع شکاری ــ از هر کس که باشد ــ مباح است و عمل شکار و صید آن حلال است (البته با رعایت شرایط حلیت صید). اما سید خوئی در مسئلهٔ ۹۰۶ منهاج، سفر برای شکار لهوی را سفر معصیت دانسته و فرموده است که کسی که برای چنین شکارهایی سفر می‌کند باید نماز خود را تمام بخواند، و از آن تعبیر می‌کند به «شکاری که اهل دنیا انجام می‌دهند». ولی استثنا کرده است در صورتی که شکار برای قوت و معاش خود و خانواده‌اش باشد. حال سؤال این است که معیار و ضابطهٔ «برای قوت» بودن چیست؟ آیا صرف نیت خوردن شکار، آن را حلال می‌کند؟ هرچند شکارچی شغلش شکار نیست، بلکه به عنوان سرگرمی آن را دوست دارد، شغل مستقل دیگری نیز دارد و گاهی این شکار او را از کار اصلی‌اش بازمی‌دارد، بلکه برخی به حد اعتیاد به شکار می‌رسند؟ و آیا تأثیر بر ثروت حیوانی (کاهش یا نابودی گونه‌ها) در حکم حرمت دخالت دارد، حتی برای کسی که شغلش شکار برای معاش است؟ زیرا ما در کشور شاهد انقراض شدید بسیاری از پرندگان و کمیابی باقیمانده‌ها هستیم. و آیا حکم شکار دریایی مانند حکم شکار زمینی است؟