۱. هر بازی‌ای که در میان اهل قمار و در محیط و عرف قماربازان، آلت و وسیله‌ی قمار به شمار می‌آید، بازی با آن حرام است؛ حتی اگر بدون شرط‌بندی مالی باشد، و حتی اگر قصد قمار در میان نباشد، و حتی اگر به نیت ورزش فکری انجام شود، و نیز حتی اگر در عرف عمومی، بازی با آن به قصد قمار محسوب نشود.

۲. معیار در حرمت بازی با آلات قمار، عرفِ اهل قمار و این‌که آن وسیله نزد آنان ابزار قمار باشد، است نه عرف عمومی جامعه؛ بنابراین صرف این‌که در عرف عام، آن بازی قمار به حساب نیاید، ملاک نیست، بلکه ملاک، قماری بودنِ آن آلت در محیط و عرف اهل قمار است.