1. عبد‌الله‌بن جعفر طیار در یکی از زیارت‌هایِ حضرتِ امام حسین (علیه‌السلام) مدح شده‌است. در زیارتی نقل‌شده در کتاب شریف «مصباح‌الزائر»، ص 236، ایشان به «الناشئ في حجر رسول الله؛ پرورده‌شده و رشد‌یافته در محضر رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم)» وصف شده‌است و چنین وصفی مشعر به برگزیدگی و طیب و طاهر بودن موصوفش دارد.

2. عبد‌الله فرزند جناب جعفر طیار (سلام‌الله‌علیه) است [و این اماره‌ای بر پاکی ایشان است].

3. عبد‌الله‌بن جعفر طیار همسرِ حضرتِ زینبِ کبری (سلام‌الله‌علیها) بود [و این گواهی دیگر بر پاکی ایشان است].

4. فرزندان عبد‌الله در واقعۀ جان‌سوزِ کربلا شهید شدند [و این گواهی دیگر بر پاکی ایشان است].

5. ایشان بعد از شهادتِ حضرتِ امامِ حسین (علیه‌السلام) به مرجعی مهم در دفاع از اهل‌بیت (علیهم‌السلام) تبدیل شد و علمدار دفاع از اهل‌بیت (علیهم‌السلام) گشت [و این گواهی دیگر بر پاکی ایشان است].

6. ایشان در محضرِ حضرتِ امام حسن مجتبی و حضرتِ امام حسین (علیهما‌السلام) در‌مقابل معاویه از اهل‌بیت (علیهم‌السلام) و مقام و منزلت آن ذوات نوری دفاع می‌کرد و احتجاجات زیادی با معاویه داشت [و این گواهی دیگر بر پاکی ایشان و علو مقام ایشان است].

7. در منابع و تراجم اهل‌سنت آمده‌است که ایشان از افراد تأثیر‌گذار در تربیت عمر‌بن عبد‌العزیز بود به‌طوری که دشمنی و خصومت با اهل‌بیت (علیهم‌السلام) در وجود عمر‌بن عبد‌العزیز مهار شد.

8. ماجرای عبد‌الله در تأدیب و بر‌خورد با خادمش به علت نا‌سزا گفتن و جسارت کردن خادم به حضرت امام حسین (علیه‌السلام) معروف و مشهور است.

9. حاصل این است که امور فراوانی، نه‌تنها بر پاکی و جلیل‌القدر بودن ایشان دلالت دارد، بلکه ایشان را به‌عنوان مدافع حریم اهل‌بیت (علیهم‌السلام) مطرح می‌کند به‌طوری که گویی ایشان بازوی اجرایی و زبان گویای اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بود.

10. آری، ایشان در واقعۀ جان‌سوزِ کربلا حضور نداشت و حضرت امام حسین (علیه‌السلام) را در آن واقعه یاری نکرد، ولی باید دانست که برای حضور نیافتن در کربلا و یاری نرساندن به حضرت امام حسین (علیه‌السلام) می‌توان وجوه فراوانی بر‌شمرد که منافی شأن و منزلت ایشان نباشد. پس حضور نیافتن در کربلا وجوه گفته‌شدۀ قبل را نفی نمی‌کند. آن وجوه به قوت باقی است و بر جلالت قدر ایشان دلالت دارد