۱. خانواده یکی از بزرگ‌ترین محیط‌های تاثیرگذار بر رشد فکری کودک و منبع اصلی شکل‌گیری هویت و تغذیۀ روحی کودک است. کودک باید در دامان خانواده با حقایق و فضائل اهل‌بیت (علیهم‌السلام) و با سایر ارکان و معارف دینی آشنا شود و آن‌ها را بیاموزد.
۲. اجتماع و محیط اجتماعی محدود به مدرسه نیست، بلکه سایر فعالیت‌های مذهبی فعالیت اجتماعی هستند و در اجتماع محقق می‌شوند و کودکان با شرکت در این فعالیت‌های اجتماعی و مذهبی هویت خود را باز می‌یابند و تربیت می‌شوند، فعالیت‌هایی مانند شرکت در هیئت‌های مذهبی و حسینی، زیارت عتبات، شرکت در دوره‌های آموزشی تابستانی که از سوی مؤسسه‌های خیریه برگزار می شود و شرکت در سایر فعالیت‌های دینی و آموزشی.
۳. آری، برنامه‌ها و آموزش‌ها در درس دینی باید مطابق مطالب مشترک و متفق باشد، نه مسائل اختلافی و بحث‌بر‌انگیز، تا هم‌زیستی مسالمت‌آمیز مذاهب را از‌بین نبرد و انجام وظایف و مسئولیت‌های اجتماعی مشترک را برای همه تضمین کند.
۴. اما در‌مورد آنچه مورد‌اختلاف است، هر مذهبی حق دارد به پیروان خود آن‌چه را حق می‌پندارد آموزش دهد و این آموزش می‌تواند از راه اختصاص موادِ درسیِ ویژه و آموزشگاه‌های خاص برای این امر محقق شود. البته چنین آموزشی باید به‌گونه‌ای باشد که به نزاع و در‌گیری و تنش اجتماعی منجر نشود و صلح و امنیت و هم‌زیستی را تهدید نکند. این روش روشی تجربه‌شده است. امروزه در کشور‌های غیر‌اسلامی، به دانش‌آموزان و دانش‌جویانِ مسلمانِ ساکنِ آن کشور آموزش‌هایی ویژه داده می‌شود.
۵. آن‌چه گذشت به آموزشِ در مدارس منحصر نیست و برخی امور و شئون شخصی و خانوادگی و قضایی را نیز شامل می‌شود. برای مثال، ازدواج و طلاق و ارث و وقف و وصیت و‌… اموری شخصی هستند که باید مذهب افراد دربارۀ این امور مورد‌توجه قرار گیرد و محاکم و داد‌گاه‌های خانواده باید بر‌اساس مذهب افراد حکم دهند. این حق هر مذهب و پیروان مذهب است. امروزه در کشور‌های غیر‌اسلامی، این حقوق به‌رسمیت شناخته شده‌اند.