گرفتن وام از بانک‌ها اختصاص به حالت اضطرار ندارد، بلکه جواز آن به این جهت است که شخص قصد جدیِ التزام به زیاده ربوی، یعنی بهره‌های وام، نداشته باشد.

بنابراین، اگر وام‌گیرنده مسلمان قصد التزام به شرط بهره ربوی را نداشته باشد، گرفتن وام برای او حرام نیست.
مقصود از «نداشتن قصد جدی» این است که در باطن و نزد خود، به آن شرط ملتزم نباشد و اگر راهی برای رهایی از پرداخت آن پیدا کند، بهره را به بانک نپردازد؛ هرچند بداند که بانک او را به پرداخت آن مجبور خواهد کرد. در این صورت، پرداخت بهره از روی اجبار است، نه از این جهت که آن را حق و ملک بانک بداند.