۱- واجب است قضای تمام آن روزها را به‌جا آورد.

۲- اگر افطار با چیزی باشد که ذاتاً حلال است (مثلاً خوردن یا آشامیدن حلال)، برای هر روز یک کفاره مخیّره بر او واجب می‌شود؛ یعنی مخیّر است بین:
• اطعام شصت فقیر،
• یا گرفتن دو ماه روزه (که سی و یک روز آن باید پی‌درپی باشد).

۳- اما اگر افطار با چیزی باشد که ذاتاً حرام است (مانند خوردن حرام یا انجام عمل حرام)، بنابر این بیان باید برای هر روز، جمع بین هر دو کفاره را انجام دهد؛ یعنی هم اطعام شصت فقیر و هم دو ماه روزه بگیرد.

در هر صورت، افزون بر تکلیف فقهی، چنین عملی گناه بزرگ شمرده می‌شود و توبه و استغفار حقیقی نیز لازم است.