۱- این موقعیت و فداکاری چندین بار تکرار شده است. زمانی که امت از انجام وظیفه خود در یاری حق کوتاهی کند، گروه‌ها و احزاب باطل فضا را برای انتقام‌گیری از گروه حق، به‌ویژه سران آن، باز می‌کنند.
۲- این اتفاق پس از وفات پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله رخ داد، زمانی که انصار از یاری علی علیه‌السلام و فاطمه سلام‌الله‌علیها خودداری کردند. حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها در خطبه خود به این مسأله اشاره کرده و به آنها هشدار داد که دشمنان اهل بیت علیه‌السلام به جان و ناموس آنها هجوم خواهند برد. این موضوع در واقعه حَرَّه و دیگر حوادث به وقوع پیوست.
۳- همچنین هنگامی که امت از یاری حسین بن علی علیه‌السلام کوتاهی کرد، با وجود اینکه شرایط برای پیروزی اهل بیت علیه‌السلام و تأسیس دولت مهدوی آماده بود، فدای دین و قربانی شدن در راه آن، به شهادت امام حسین علیه‌السلام و یاران ایشان انجامید.
۴- وضعیت مشابهی نیز در مورد موسى بن جعفر علیه‌السلام رخ داد. با وجود اینکه شرایط برای پیروزی و تأسیس دولت مهدوی برای اهل بیت علیه‌السلام آماده بود، امت از یاری ایشان کوتاهی کرد و این سبب غضب خداوند بر تقصیر آنها در انجام مسئولیت خود در حمایت از پرچم حق شد.
۵- هنگامی که دشمن از این شرایط آگاه شد، باید اقدام به حمله و تهاجم به اردوگاه حق می‌کرد، که این حمله یا به قاعده مردمی و یا به رأس هرم آن صورت می‌گرفت.
۶- بنابراین، امام کاظم علیه‌السلام همانند سایر ائمه علیهم‌السلام با قربانی کردن جان خود، فدای مسیر هدایت و حقیقت شد.