پرسش: چگونه می‌توان گفت که نبی اکرم، حضرت محمد، خاتم‌النبیین است، ولی خاتم‌المرسلین نیست در حالی که در زیارتی، که در کامل‌الزیارات روایت شده، آمده‌است: «اللهم صل على محمد صاحب ميثاقك و خاتم رسلك.» یعنی: بارالها، بر محمد که صاحب عهد و پیمانت و خاتم روسلانت است، درود و صلوات فرست». یا در دعای روز سه‌شنبه وارد شده‌است: «اللهم صل على محمد خاتم النبيين و تمام عدة المرسلين و على آله الطيبين الطاهرين.» یعنی: بارالها، بر محمد که خاتم نبی‌هایت و تمام‌کنندۀ عدد رسولانت است و نیز بر آل پاک و مطهر او درود و صلوات فرست. با توجه به این‌دست از روایات، چگونه می‌توان گفت حضرت محمد خاتم‌المرسلین نیست؟!
1. در قرآن و بیش‌تر روایات ختم نبوت مطرح شده‌است، نه ختم رسالت، ولی باید دانست که ختم نبوت ملازم با ختم رسالت است و خاتم‌النبیین قطعاً خاتم‌المرسلین نیز هست.
2. براساس وحی الهی، بعثت الهی و فرستادۀ خدا بودن منحصر و مشروط به نبوت نیست. یعنی غیر نبی نیز مبعوث و از طرف خداوند فرستاده می‌شود. مثلاً خداوند در سورۀ بقره آیۀ دویست و چهل و هفت می‌فرماید: «إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا ۚ … إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ». یعنی خداوند طالوت را برای (زمام‌داری) شما مبعوث کرده‌است… خدا او را بر شما برگزیده، و او را در علم و قدرت جسمانی وسعت بخشیده‌است. براساس این طالوت برای زمام‌داری و تدبیر امور حکومت از طرف خدا مبعوث و فرستاده شده بود. امامت نیز بعثت سفارت الهی است.
3. براساس وحی الهی، جبرئیل از فرشتگان مقرب است و نبی نیست و با این همه، رسول و فرستادۀ خدا است. خداوند در سورۀ تکویر آیات نوزده و بیست می‌فرماید: «إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ * ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ». یعنی همانا قرآن کلام رسول بزرگوار حق (جبرئیل) است. جبرئیل فرشته‌ای با قوت و قدرت است و نزد خدای مقتدر عرش دارای جاه و منزلت است.
4. در روایات بسیاری، اهل‌بیت (علیهم‌السلام) سفرا و فرستادگان الهی معرفی شده‌اند.
5. اطلاق «سفرا» و «فرستاده» خواندن کسی چیز غریبی نیست و ما در مذهب خودمان به نوابِ خاصِ امام‌زمان (عج‌الله‌فرجه) در غیبت صغری «سفرای حضرت» می‌گوییم. البته مراد از سفرا بودن نوابِ خاصِ امام‌زمان (عج‌الله‌فرجه) این است که آنان سفیر بین حضرت (عج‌الله‌فرجه) و مردم بوده‌اند.
6. در قرآن به هر کسی که از طرف خداوند مأموریتی داشته باشد «رسول» و به مأموریت داده‌شده «رسالت» اطلاق شده‌است. مثلاً خداوند از زبان فرشتگانی که برای به هلاکت رساندن قوم لوط مأمور شده بودند می‌فرماید: «قَالُوا يَا لُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَصِلُوا إِلَيْكَ.» یعنی اى لوط، ما رسولان پروردگار تو هستيم. اينان هرگز به تو دست نخواهند يافت (سورۀ مبارکۀ هود، آیۀ شریفۀ 81). خداوند در آیۀ دیگر از زبان فرشتۀ الهی نقل می‌کند: «قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلَامًا زَكِيًّا.» یعنی من فقط فرستاده پروردگار توام تا به تو پسرى پاكيزه ببخشم (سورۀ مبارکۀ مریم، آیۀ شریفۀ 19).
7. از بالاترین درجات رسالت، مأموریت و وظیفۀ شهادت بر عباد است. خداوند دربارۀ این وظیفۀ بزرگ می‌فرماید: «إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا.» یعنی ما تو را فرستاديم تا شاهد و مژده‌دهنده و بيم‌دهنده باشى.
شاهد بودن بر عباد رسالت بزرگ الهی و حاکی از مقامی بالا و والا است. قرآن این مقام والا را مطرح و در حق اهل‌بیت (علیهم‌السلام) اثبات می‌کند. این مقام والا در سورۀ بقره و آخر سورۀ حج و در سایر سوره‌های قرآن برای اهل‌بیت (علیهم‌السلام) اثبات شده‌است.